Interview

Interview met Rob & Inez, voorjaar 2009

Hoe zijn jullie 23 jaar geleden met de tango begonnen?
Inez: In 1986 heb ik Rob verleid om tango te gaan dansen op de Boulevard of Broken Dreams, waar les werd gegeven door Wouter (een lange, hologige magere slungel) en Martine (een prachtig zwartharig meisje met blozende wangetjes). Zij fascineerden ons meteen enorm, en we werden zo betoverd door de ingetogenheid en sereniteit van de dans (in contrast met de Rock & Roll die we daarvoor deden) dat tango ons nooit meer losgelaten heeft. Dit willen we! Daarna is het heel snel gegaan, een optreden met Tango Quatro en later Sexteto Canyengue en vervolgens vroeg Wouter ons les te komen geven.

Waarom vieren jullie jubileumfeest juist na 23 jaar tango?
Ha, we hebben nog nooit echt jubileum gevierd, en 25 jaar vinden we nog te lang duren, bovendien is 23 een priemgetal, dus logisch toch…

Wat betekent de tango voor jullie?
I: Ontroering, liefde. Het is wat we doen; naast schilderen is het de grote passie in ons leven. Een boeiende en soms pijnlijke ontdekkingstocht, waarin je steeds meer zoekt, vindt en weer weggooit, verfijnt en verdiept. Als klein meisje droomde ik ervan danseres te worden. Ik tekende altijd danseresjes! Uiteindelijk koos ik eerst schilderen. Nu staat ons leven helemaal in het teken van de tango: dansen, muziek draaien, lesgeven met Rob, samen oefenen. Van jurkjes kopen op de Albert Cuyp tot muziek uitzoeken, het gaat erom dat alles klopt, bv ook tijdens het draaien op een salon. Het heeft met aandacht en toewijding te maken. Soms lukt dat en valt tijdens een les of optreden alles op zijn plaats en dat geeft een gevoel van geluk 'dit is het'. Een intense energie, die je met elkaar deelt. Verbondenheid, daar gaat het toch om!
R: Bewegen heeft iets moois, en ook de sociale kant is erg belangrijk. Schilderen had destijds meer iets kluizenaarachtigs. Bij de tango heb je op een bijzondere manier contact met de ander, je neemt de ander in je armen.

Improvisatie of choreografie bij een optreden?
De laatste tien jaar doen we eigenlijk bijna alleen improvisatie. Het voelt eerlijker, omdat tango tenslotte een improvisatiedans is, en het heeft het voordeel dat je niets uit je hoofd hoeft te leren, hoewel de voorbereiding misschien nog wel intenser is: je hebt geen vorm, maar je traint je connectie, je intuïtie. Aan de andere kant is het maken van een choreografie heel erg leuk werk. Het lijkt op schilderen, je máákt iets. Het heeft bovendien als voordeel dat je het samen steeds meer kunt perfectioneren. Het kan ook een soort houvast zijn tijdens een optreden. Bovendien is het dan toch òòk een dans van ons samen, omdat we dan samen uitzoeken hoe/wat we gaan dansen. Bij improviseren gaat dat meer op het moment en volkomen intuïtief. Maar choreografie of improvisatie, een optreden blijft iets vluchtigs, is er alléén nog in de herinnering, wel mooi….

Door welke dansparen zijn jullie vroeger geïnspireerd?
Na Wouter en Martine waren dat Vanina en Alejandro, Antonio Todaro, onze tangovader, een genie!, Pablo Veron, Gustavo Naveira, Chicho, Miguel Zotta, Pablo Inza, Claudia & Esteban en vele, vele anderen die ons liefdevol begeleid hebben.

Door welke dansparen worden jullie nu geïnspireerd?
Chicho & Juana, Adrian en Alejandra en Sebastian & Mariana, Fabian Saras & Carolina, en vele dansers in de salons van Argentinië

Wat is de top 5 van de tango-orkesten voor elk van jullie?
R: Dat wisselt door de jaren heen. Vroeger vooral Pugliese, nu bijv. Donato, Biagi, Los Reyes, Otros Aires.
I: Biagi, Donato, Di Sarli, D'Arienzo, Otros Aires, Gotan Project.

Welke rol speelt Buenos Aires in jullie leven?
R: B.A. is heerlijk. Ik zou er wel een paar jaar willen wonen. Het vele dansen, bewegen geeft me een heel goed gevoel.
I: B.A. is heel belangrijk voor ons lesgeven, inspirerend. Er is zoveel informatie waar je uit kiezen. Het is er prettig, de mensen zijn er lief en beleefd. Het hoort bij mijn werk, ik zie het absoluut niet als vakantie. Het is interessant om steeds te zoeken naar hoe het nog beter kan. In 3 1/2 week willen we zoveel mogelijk opnemen. Ik vind die weken essentieel om goed les te kunnen geven, om de tango te verfijnen, vernieuwen en om jezelf als het ware te controleren.

Waar zou iemand, die het voor eerst in BA is, naar toe moeten gaan? Wat is jullie top 5?
R: De metro! Verder La Confiteria Ideal, La Viruta, Villa Malcolm, Practica RaRa, Practica Ocho en Practica-X, Grisel, Canning. Er is teveel om op te noemen.

Wat zijn de positieve kanten in het bestaan van een tangoleraar/-lerares?
R: Het contact, =de bijzondere band met je leerlingen, het leren van anderen, mensenkennis. Het is leuk om te zien dat veel mensen die we lesgegeven hebben er zo’n plezier aan beleven of nu zelf lesgeven of optreden.
I: Het heeft iets met liefde te maken. Het is prachtig om te zien wat de tango met mensen doet - zowel innerlijk als uiterlijk - te zien hoe mooi en kwetsbaar mensen zijn, en hoe lief; 't is leuk om te zien dat mensen vooruitgaan. Hun inzet geeft je vaak een gevoel van ontroering. Je vergeet door het lesgeven ook je eigen sores. Het is niet alleen het lesgeven of de tango, maar het contact van mens tot mens, het niets kunnen verbergen, jezelf kunnen zijn.

Wat zijn de negatieve kanten in het bestaan van een tangoleraar/-lerares?
Onregelmatig en laat werk, lichamelijk zwaar, veel administratieve rompslomp, het reizen, de onzekerheid, wonen op twee plaatsen: alles dubbel (2 elektrische tandenborstels, 2 douchemutsen, 2 afwasbakjes, dubbele kosten), veel slepen met spullen die je niet dubbel hebt, en dan bijv. wel de blauwe jurk mee, maar de blauwe schoenen nog in het andere huis, en te weinig tijd beide locaties goed te onderhouden. En de poezen die zo vaak alleen zijn!

Wat betekent 's avonds werken en het op twee locaties wonen - Amsterdam en Groningen - voor jullie sociale leven?
Het is, ondanks dat we veel mensen zien, een nogal solitair bestaan. Familie en vrienden zien we wel veel te weinig. Iedereen klaagt 'we zien jullie nooit', maar we hebben 's avonds nooit tijd. Héél, héél soms maar dan wil ik gewoon even helemaal niks. En toch, het is een bijzonder leven!

Blijft er in jullie drukke bestaan nog tijd over voor een hobby of voor tv-kijken?
I: boeken,allerlei soorten muziek beluisteren, de poezen knuffelen, yoga, koken, tv kijken, lekkere domme programmas, Ophra Winfrey, As the world turns, Matthijs, de wereld draait door.
R: in en aan het huis en de tuin knutselen.

Groningen heeft een - naar verhouding - grotere tangoscène dan andere steden. Hoe zou dat kunnen komen?
Groningen is een levendige stad, vaak vernieuwend, wil vooruit, en de tango lééft hier. Veel initiatieven, en ook de diversiteit aan stijlen is boeiend en werkt stimulerend. Iedereen zorgt dat het steeds leuker wordt.

Wat zijn jullie wensen op tangogebied voor de toekomst?
Dansen tot we 100 zijn. Dat we elkaar blijven inspireren in tangoland. Dat de sfeer, die al fantastisch is, zo blijft, of nog beter wordt. Dat de tango zijn bestaansrecht blijft behouden. Dat er weer een nieuwere tangostroming komt. De neo-tango is als het ware alweer bijna gewoon, dat die ontwikkeling blijft doorgaan, nog veel verassingen . Dat we 31 mei, samen met alle tangoliefhebbers, een fantastisch feest hebben! (Naschrift: Die wens is helemaal in vervulling gegaan!)

Carolien van Leeuwen en Joop Kok